|
Edmund Malinowski |
Edmund Malinowski
| Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić/wykonać działania: zmienić czas teraźniejszy na przeszły. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Edmund Malinowski - dowódca Oddziału Głuchoniemych [1], ur. w Kiwercach na Wołyniu 8 listopada 1898 - zm. 5 czerwca 1980 w Gdyni-Redłowie.
W Kiwercach ukończył szkołę powszechną, następnie rosyjskie gimnazjum w Humaniu. W 1916 został powołany do wojska carskiego i walczył w Karpatach. Z wojska carskiego zdezerterował, w połowie 1917 zaciągnął się do I Korpusu Polskiego gen. Dowbora-Muśnickiego i tam ukończył szkołę podoficerską. Po rozwiązaniu oddziałów i zajęciu w 1918 tamtejszych terenów przez Armię Czerwoną, dostał się do niewoli sowieckiej, skąd udaje mu się uciec i zaciągnąć się do Legionów Polskich. Po odzyskaniu niepodległości służy w wojsku polskim w stopniu sierżanta. W 1920 bierze udział w ofensywie na Kijów, będąc dowódcą plutonu pancerno-motorowego, w skład którego wchodził samochód pancerny Garford-Putilov "Dziadek", zdobyty na bolszewikach. Po wycofaniu się wojsk polskich spod Kijowa, walczy w obronie Warszawy.
Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej bierze jeszcze udział w III Powstaniu Śląskim, a po zakończeniu powstania zostaje z wojska delegowany do pracy w policji w Warszawie. Tam miał wypadek samochodowy i został z policji zwolniony. Kończy kurs nauczycielski i wraca na Wołyń, gdzie pracuje jako nauczyciel i kierownik w szkołach polsko-ukraińskich w Kołkach, Homlu i Równem. W 1932 przenosi się do Warszawy, od 1934 pracuje, jako kierownik ogródka jordanowskiego w Warszawie, a w latach 1935-1936 był wychowawcą w domu poprawczym przy ulicy Jagiellońskiej. Następnie podejmuje pracę, jako nauczyciel w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych przy Placu Trzech Krzyży, gdzie zamieszkuje z rodziną w tzw. "Domku Ogrodnika" na terenie Instytutu.
Podczas okupacji w swoim mieszkaniu prowadzi szkolenia wytypowanych grup głuchoniemych między innymi w posługiwaniu się bronią. W powstaniu warszawskim walczy pod pseudonimem "Mundek„ jako st. sierżant, potem, jako podporucznik. Był dowódcą II (1107) plutonu, 3 kompanii kpt."Redy", batalionu mjr."Miłosza", zgrupowania ppułk. "Sławbora", Śródmieście - Południowe. Po upadku powstania warszawskiego Edmund Malinowski wraz z grupą głuchoniemych poszedł do niewoli i do końca wojny przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu przebywa czasowo w obozie przejściowym w Oberlangen, skąd w połowie 1945 wraca do Polski i zamieszkuje na wybrzeżu.
W październiku 1945 obejmuje gospodarstwo ogrodnicze w Gdańsku–Oliwie, gdzie wraz z żoną zajmują się hodowlą kwiatów i uprawą warzyw. W 1978 Edmund Malinowski schorowany i coraz bardziej niedołężny przenosi się do Państwowego Domu Rencistów w Gdyni-Redłowie, gdzie umiera. Pochowany na cmentarzu Gdynia-Witomino, grób 432/G.
Przypisy
- ↑ Skład osobowy plutonu Głuchoniemych został podany w książce: Kazimierz Leski, „Życie niewłaściwie urozmaicone, Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1989.